Nieuwsgierig naar de effecten van de vele regenval van de voorbije dagen trek ik mijn laarzen aan en ga… Zo snel als het water komt zo snel is het ook weer weg in dit hoge stroomgebiedje van de Saône in de Vogezen. Een hele natte drassige wereld onder mysterieuze Haagbeuken is wat er rest van de overstromingen enkele dagen geleden.

Na een kwartiertje wandelen, verwonderen en rondstruinen stop ik even te midden van deze verstilde vochtige wereld van wonderlijke boomvormen, moerasgronden en mos-kleuren. Met liefdevolle nieuwsgierigheid stel ik me open voor deze wondere wereld en vraag of er iets of iemand is die zich aan mij wil tonen…

Vrijwel onmiddellijk toont zich aan mijn geestesoog een Reus. Niet zomaar een reus maar een echte reusachtige Reus. Eerst schrik ik nog, bang dat ze meteen met haar voetstappen dit hele bosgebiedje plat trapt. Tot ik me realiseer dat deze Reus in een onzichtbare niet-fysieke dimensie verschijnt en haar voetsporen dus ongemerkt dwars door alle bomen, takken  en stromen door bewegen. Als  ik me vervolgens probeer voor te stellen hoe groot ze dan wel niet is, komt het in me op dat ze in een paar stappen heel Frankrijk door is… Dit zijn echt wezens van een andere dimensie, letterlijk en figuurlijk!

Maar ja daar stond ik dan met mijn liefdevolle nieuwsgierigheid. Inmiddels had mijn logische denken het alweer overgenomen met vragen rond de herkomst en de functie van de reuzen. Er kon daar in dat natte broekbos nog net één zinnetje uit de reuzenwereld mijn bewustzijn in glippen. Ik begreep dat ze van een andere orde zijn, een soort Kosmische wezens uit een hele oude oertijd.

Als ik even later vol nieuwsgierigheid omhoog kijk, waar ik de katjes van de haagbeuk ontmoet, kijk ik loodrecht omhoog naar de vele rechte staken van deze boomsoort, die de lucht in zijn geschoten. Ik schat toch wel zo’n 20 meter hoog. Ik stel me voor dat deze forse bomen voor mijn Reus niet meer zijn dan kleine bloeiende takjes, die ze met gemak één voor één kan plukken. Ik hoor de bomen bijna knakken… Later lees ik dat Haagbeuken  heel langzaam groeien, pas op een leeftijd van zo’n 20  jaar voor het eerst gaan bloeien en wel 200 jaar oud kunnen worden. Voorwaar een mooie plek om een Reus te ontmoeten.

Sinds de komst van Marko Pogačnik op ECOlonie tijdens de Gathering van 2024* zijn de poorten naar die andere werelden flink geopend. Hij sprak over de magisch verbonden wereld van de Sidhe* waarin draken en reuzen de (aardse) ruimte creëerden waarin micro elemental beings de fysieke wereld konden creëren. Deze grote wezens trok zich na de neolithische tijd terug uit de driedimensionale wereld. Zij vonden in Forge Neuve een schuilplaats in onder andere de bergen en het water. Het terugtrekken werd ingegeven door het paternalistisch geweld van afstandelijkheid en verstandelijkheid, aldus Pogačnik.

Sinds die zomer van 2024 heb ik al eerder enkele korte ontmoetingen mogen beleven met deze mythische wezen. Maar nooit zo duidelijk als nu. Ook andere mensen op ECOlonie hebben het over grote wezens die zich ophouden in het Haagbeuken bosje, of zich als een Oceaan wezen kenbaar maken. Het blijft me puzzelen en ik ga op zoek naar verhalen over Reuzen.

Onze collega Linda Wormhout heeft zich ook verdiept in de rol en betekenis van Reuzen in – in haar geval – de Noordwest Europese mythologie. Zo schrijft ze in de Koorddanser van maart 2010 over deze oer wezens met een sterke verbinding met de ongetemde natuur. Zij onderscheidt Water- en Oceaanreuzen, Vuurreuzen, Lucht- en Stormreuzen, Berg- en Steenreuzen en Reuzen van het woud. Meestal worden deze oerkrachten afgeschilderd als grove lelijke wezens, menseneters, vernietigers.

In andere mythen staan Reuzen aan de wieg van een net geboren Moeder Aarde, ontdekt Linda. Zij zijn het die de aarde haar definitieve vorm gaven. Sommige Reuzen werden wijs genoemd en werden beschouwd als de dragers van oeroude kennis. Het zijn de bewakers van Oer, wachters bij bronnen waarin kennis, poëzie en heling huist, wijze kluizenaars die waarheid spraken.

Overal ter wereld vind je volgens Linda deze polariteit als het om Reuzen gaat: wijze Ouden die veel kennis bezaten of domme, afzichtelijke vernietigers. Ook zij schrijft over de oprukkende beschaving waarbij de ouden moesten verdwijnen, het land werd gecultiveerd en er geen plaats meer was voor wild en woest. De triomf van de cultuur over de natuur, de chaos als de ultieme vijand van beschaving.

Dan stuit ik in het boek Co-creëren met Gaia van Marko Pogačnik op een volgende aanwijzing. Waar hij het heeft over de noodzaak om de kwaliteit van de reus in ons wakker te maken. Hij schrijft “Ik bedoel daarmee niet vreemde wezens met gigantische afmetingen, maar de kwaliteiten die we hebben geërfd van een ras van wezens die de voorgangers waren van de mens op de Aarde in onheuglijke tijden, misschien wel in Atlantis.” Marko zinspeelt er op dat wij mogelijk de taak hebben om de verbinding tussen de immense expansie van de Melkweg en de minuscule Aardse kosmos in stand te houden met de hulp van onze reuzenkwaliteiten.

Ik ben ineens weer terug in dat natte broekbos waar me nog net dat één zinnetje mijn bewustzijn binnen glipte. Dat ze van een andere orde zijn, een soort Kosmische wezens uit een hele oude oertijd. En dat er dus Reuzen aan ons, aan mij weer verschijnen om die oude kennis over de verbinding tussen aarde en kosmos weer te her-inneren. Dat we vanuit onze Oersprong op weg naar een Aardse beschaving mogen leren van de Reuzen. Want veel verder dan onderweg zijn naar beschaving zijn we nog niet toch, gezien de veelal chaotische toestand in de wereld. Van de Reuzen kunnen we leren creëren met die oerkrachten.

Bij Marko Pogačnik vind ik nog de volgende Gaia Touch oefening, om de reus in jou te gaan ervaren.

Wek de Reus in jezelf

• Ga staan en buig voorover. Stel je voor dat je met je vingers tot onder je voeten kunt reiken, niet fysiek, al zou je dat misschien wel kunnen.
• Blijf een tijdje zo staan. Ga dan weer recht staan en stel je voor dat je vingers onder je voeten blijven. Dit bekent dat je armen nu veel langer zijn.
• Om de juiste verhoudingen tussen jouw armen en lichaam te krijgen, moet je groeien tot je zo groot bent als een reus. Sta toe dat deze groei in jou plaatsvindt.
• Nu past jouw reusachtige lichaam bij de immense kosmische kracht in jouw hart.

Zodra de kracht van de innerlijke reus in ons is ontwaakt, is het zaak haar wijs te gebruiken. En ervoor te waken dat deze kracht wordt misbruikt voor egoïstische doeleinden.

• Volgens de resonantieregel kan deze oefening ook worden gebruikt om reuzen in het landschap te zien of je te verbinden met oude bomen.

Ik wens je Reusachtige avonturen van chaos naar scheppingskracht.

_{* Meer verhalen van Gerwine over haar avonturen op ECOlonie, o.a. op de Gatherings met Natuurwezens, het werk van Marko Pogačnik, de Shide vind je terug in voorgaande Dryades. Van 19-25 juli dit jaar organiseren we op ECOlonie alweer de 7^de Gathering. www.ecolonie.eu}